Data wydarzenia: 22 lipca 1997
 
Sega oznajmia, że nie wykorzysta technologii firmy 3Dfx w swojej konsoli nowej generacji (Dreamcast)

22 lipca 1997 roku doszło do małego trzęsienia ziemi, kiedy firma Sega oznajmiła, że nie wykorzysta technologii firmy 3Dfx w swojej konsoli nowej generacji (Dreamcast)... 🤯 Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt obowiązującego kontraktu między obiema firmami na stworzenie układu graficznego 3D na potrzeby projektu konsoli zwanej "Blackbelt" (czarny pas), oraz tego, że firma Sega zwróciła się jednocześnie ku konkurencyjnej dla 3Dfx firmie NEC/VideoLogic oraz jej technologii PowerVR.

Sprawa nie jest taka oczywista na jaką wygląda, ale jej pokłosie odbiło się nieoczekiwanie i dotknęło firmę Sega dość boleśnie, ale o tym nieco później.

W projekt nowej konsoli firmy Sega zaangażowany był początkowo "zespół amerykański" biorący pod uwagę rozwiązanie sprzętowe firmy Motorola/IBM z procesorem PowerPC 603e oraz układem graficznym opartym na technologii Voodoo Graphics drugiej generacji firmy 3Dfx (projekt Blackbelt). Jednak japoński pragmatyzm skłonił zarząd firmy Sega do posiadania planu awaryjnego i rozpoczęcia prac w drugim zespole inżynierów w Japonii, który pracował z procesorem SH-4 firmy Hitachi (superskalarny 32-bitowy RISC o taktowaniu 200MHz) z układem graficznym NEC PowerVR2 firmy NEC/VideoLogic (projekt Katana).

Kiedy wyszło na jaw stanowisko firmy Sega, 3Dfx nie pozostało dłużne i wystosowało pozew sądowy, który ostatecznie wygrało. Firma 3Dfx stwierdziła w pozwie, że została wprowadzona w błąd przez Segę, będąc utwierdzoną w przekonaniu że byli zobowiązani do skorzystania ze sprzętu 3Dfx, a z kolei 3Dfx dał firmie Sega dostęp do poufnych materiałów związanych z jego układem graficznym. Jak jednak tłumaczyli Shiro Hagiwara (dyrektor generalny w dziale sprzętu Sega), SH-4 został wybrany, gdy był jeszcze w fazie rozwoju i po długim procesie rozważań, ponieważ był jedynym dostępnym procesorem, który "mógłby się dostosować, aby zapewnić niezbędną wydajność obliczeń geometrii 3D". Z kolei wybór firmy NEC/VideoLogic oraz technologi PowerVR był poparty nie pozbawionymi racji argumentami. NEC skutecznie dostarczał kompleksowych rozwiązań dla konsoli Nintendo 64, a do tego był japońską firmą... Poza tymi dwoma silnymi argumentami sam procesor PowerVR2 oferował o wiele lepsze możliwości w tym jakość oraz wydajność. Wewnętrzne testy obu projektów dowiodły również wyższości pary Hitachi/NEC ponad IBM/Motorola/3Dfx.

Jednak jak wspomniałem wybór firmy Sega nie pozostał bez echa. Z odsieczą 3Dfx przybył gigant Electronic Arts, który był jej silnym inwestorem. Zarządowi EA nie spodobało się podejście firmy Sega i ostatecznie skończyło się to tym, że na konsoli Dreamcast gracze nie doświadczyli ŻADNEGO tytułu z logiem EA! Żadnej gry z flagowych serii Need for Speed, gier sportowych jak FIFA/NBA/NHL/MADDEN NFL czy chociażby wschodzącej gwiazdy w postaci serii Medal of Honor. W dodatkowej konsekwencji EA zainwestowało dość mocno w nachodzącą konsolę Sony PlayStation 2, która jak się okazało dzierży berło najlepiej sprzedającej się konsoli wszech czasów.

Koniec końców obie firmy skończyły jak wiadomo - 3Dfx z ogłoszoną upadłością w grudniu 2000 roku i przejęciem przez firmę NVIDIA, a SEGA kilka miesięcy później z zakończeniem produkcji konsoli Dreamcast i głęboką restrukturyzacją 🙁

Komentarze do artykułu